Krajowy Klub Iluzjonistów

    Juliusz Konczyński - NEMO, nestor polskiej sztuki iluzji, był z pochodzenia krakowianinem. Debiutował w roku 1924 prezentując sztuki magiczne wśród rówieśników na obozie młodzieżowym w Mszanie Dolnej. Od tej pory, dzięki własnej pomysłowości i wytrwałości systematycznie wzbogacał swój repertuar i samodzielnie budował rekwizyty. W tajniki sztuki manipulacji wprowadził go słynny polski iluzjonista, Tadeusz Grabowski - REMERBI. Jego nauczycielami byli również: Cordini z Budapesztu, Fred Rohner z Wiednia, Rech z Drezna.
    W roku 1938 rozpoczął w Krakowskiej Akademii Handlowej - przerwane potem wojną i okupacją - studia wyższe. Ukończył je po wyzwoleniu, uzyskując tytuł magistra ekonomii.
    Mistrz NEMO wychodząc z założenia, że dobre mniemanie o sobie połowę szczęścia stanowi”, uważa nie bez kozery, że do niego właśnie odnosić się może, jeśli idzie o sztukę iluzji, następująca konstatacja: „moja specjalność to wszechstronność”. Prezentuje więc swą sztukę zarówno przy stole jak i na parkiecie, a także na arenie, estradzie i scenie, we wspaniałych teatrach i na wolnym powietrzu, we wsiach i metropoliach europejskich, przed kamerami telewizji polskiej i amerykańskiej, w kraju i poza jego granicami.
    W towarzystwie gwiazd polskiej estrady tej klasy, co: Ludwik Sempoliński, Mieczysław Fogg, Rena Rolska, Kazimierz Rudzik, Marian Załucki, występował we Francji, Bułgarii, Czechosłowacji, Związku Radzieckim.
    Z iluzją nigdy na dłużej sie nie rozstawał: datująca się od roku 1927 znajomość i przyjaźń z wybitnym iluzjonistą Janem Ławrusiewiczem - RAMIGANI zaowocowała po wojnie w programie „To nie bajki, to nie czary - NEMO contra RAMIGANI”. Był to głośny w latach 1947-57 program duetu polskich artystów iluzji, prezentowany także na deskach sceny Teatru Państwowego im. Juliusza Osterwy w Lublinie, zaś w latach 1953-56 w teatrach warszawskich.
    Przez kilka lat NEMO był konsultantem w zakresie sztuki iluzji i współpracował z takimi reżyserami teatralnymi, jak: Bohdan Korzeniowski, Jerzy Jarocki, Kazimierz Dejmek, Zygmunt Hubner, Józef Słotwiński. Jednocześnie utrzymywał kontakt z niemal wszystkimi wojewódzkimi przedsiębiorstwami imprez estradowych w kraju, najdłużej współpracując z Agencją Artystyczną w Szczecinie.
    Przed II wojną światową mistrz NEMO był członkiem zarządu Polskiego Związku Artystów Widowiskowych, a po wojnie włączył się z całą energią do pracy społecznej w ruchu związkowym. W latach 1956 - 1958 stał na czele Polskiego Klubu Iluzjonistów, który istniał przy Zjednoczonych Przedsiębiorstwach Rozrywkowych w Warszawie. Jako pierwszy otrzymał też kategorię „S” zawodowego artysty estradowego w zakresie iluzji. Był też jednym z głównych założycieli Krajowej Sekcji Artystów Iluzji przy Zarządzie Głównym Związku Zawodowego Pracowników Kultury i Sztuki, której działalnością sterował do roku 1977.
     Za zasługi w pracy artystycznej i związkowej był wielokrotnie wyróżniany nagrodami i także kilkakrotnie odznaczany.
    Miarą uznania dla Juliusza Konczyńskiego - NEMO było m.im. zamieszczenie plakatu zapowiadającego jego występy wśród 112 innych plakatów iluzjonistycznych pochodzących z całego świata w albumie Ch.R. Reynoldsa pt. „100 lat magicznej reklamy 1875 - 1975”.
    Mistrz NEMO uczestniczył w kilku zagranicznych festiwalach nowoczesnej magii (Praga, Karlove Vary, Drezno), bądź to występując, bądź też - jako uznany autorytet międzynarodowy - pełniąc funkcje jurora. Tę ostatnią funkcję pełnił także podczas dwóch kolejnych Krajowych Kongresów Iluzjonistów w Łodzi w latach 1976 i 1977.
    Był znakomitym gawędziarzem. Lubił pośmiać się serdecznie i był szczególnie zadowolony, gdy w czasie profesjonalnej zabawy obserwował uśmiechnięte twarze widzów - a jeszcze bardziej ukontentowany - kiedy sam owe uśmiechy „magicznie” przywoływał na twarze.
Caroni
Wszelkie prawa zastrzeżone dla autorów serwisu © Fenix